Ετοιμόρροπα κτίρια, επικίνδυνα μπαλκόνια και μια πόλη που δεν μπορεί να περιμένει το επόμενο ατύχημα
Δεν χρειάζεται να συμβεί το κακό για να αντιληφθούμε ότι υπάρχει κίνδυνος. Αρκεί μια βόλτα στους δρόμους της Χίου για να διαπιστώσει κανείς ότι σε αρκετά σημεία του νησιού υπάρχουν παλιά, εγκαταλελειμμένα ή εμφανώς επιβαρυμένα κτίρια, τμήματα προσόψεων και μπαλκόνια που προκαλούν εύλογη ανησυχία στους πεζούς και στους κατοίκους.
Το ερώτημα είναι απλό και αφορά όλους: πόσο ακόμη θα περιμένουμε μέχρι να ασχοληθούν οι αρμόδιες υπηρεσίες με όσα σήμερα θεωρούμε «δεδομένα» στον αστικό ιστό;
Η εικόνα που έρχεται κατά καιρούς από διάφορες περιοχές του κόσμου, με καταρρεύσεις τμημάτων κτιρίων και καταπλάκωση περαστικών, δεν είναι απλώς μια είδηση που διαβάζεται και ξεχνιέται. Είναι μια υπενθύμιση ότι ένα πρόβλημα που παραμένει χωρίς έλεγχο μπορεί, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, να εξελιχθεί σε σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια.
Και στη Χίο υπάρχουν σημεία που δεν αφήνουν περιθώρια για εφησυχασμό.
Ετοιμόρροπες κατασκευές, παλιά κτίρια, φθαρμένες προσόψεις, σοβάδες που αποκολλώνται και μπαλκόνια που έχουν υποστεί τη φθορά του χρόνου συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί περισσότερη προσοχή. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν τέτοιες κατασκευές βρίσκονται πάνω από πεζοδρόμια, δρόμους ή σημεία με καθημερινή διέλευση πολιτών.
Ο πεζός που περπατά κάτω από ένα παλιό μπαλκόνι δεν έχει τρόπο να γνωρίζει αν λίγα εκατοστά τσιμέντου ή ένα κομμάτι σοβά πρόκειται να αποκολληθεί. Δεν μπορεί να γνωρίζει αν ένα κτίριο έχει
ελεγχθεί, αν έχει χαρακτηριστεί επικίνδυνο ή αν κάποια υπηρεσία έχει ήδη ενημερωθεί για την
κατάστασή του.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Η πρόληψη δεν μπορεί να ξεκινά αφού συμβεί το ατύχημα.
Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να τραυματιστεί ένας άνθρωπος ή, ακόμη χειρότερα, να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή για να ενεργοποιηθούν οι διαδικασίες. Η προστασία των πολιτών απαιτεί ελέγχους, καταγραφή των επικίνδυνων σημείων, σαφή σήμανση όπου απαιτείται και, κυρίως, άμεση αντιμετώπιση των περιπτώσεων που κρίνονται επικίνδυνες.
Η Χίος έχει ήδη αρκετές ανοιχτές πληγές στην καθημερινότητά της. Τα τροχαία ατυχήματα, η κατάσταση δρόμων και πεζοδρομίων, οι ελλείψεις σε υποδομές και μια σειρά από ζητήματα που απασχολούν καθημερινά τους πολίτες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αδράνεια.
Δεν χρειάζεται να προστεθεί και ο φόβος ότι περπατώντας σε έναν δρόμο μπορεί να βρεθεί κάποιος αντιμέτωπος με μια επικίνδυνη κατασκευή.
Το ζήτημα, βέβαια, δεν αφορά μόνο τις δημόσιες υπηρεσίες. Όπου υπάρχουν ιδιωτικές ιδιοκτησίες με προβλήματα, υπάρχει και ευθύνη των ιδιοκτητών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που προβλέπει η νομοθεσία. Από την άλλη πλευρά, όμως, οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να εντοπίζουν τις επικίνδυνες καταστάσεις, να ελέγχουν και να εφαρμόζουν τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Γιατί η εικόνα μιας επικίνδυνης κατασκευής που παραμένει επί μήνες ή χρόνια χωρίς ουσιαστική παρέμβαση δημιουργεί την εντύπωση ότι όλοι περιμένουν κάποιον άλλον να αναλάβει δράση.
Και η λογική αυτή είναι ακριβώς που πρέπει να αλλάξει.
Η Χίος δεν χρειάζεται να περιμένει μια κατάρρευση για να κινητοποιηθεί. Δεν χρειάζεται μια τραγωδία για να αναζητηθούν ευθύνες. Δεν χρειάζεται να δούμε στις ειδήσεις έναν άνθρωπο να τραυματίζεται από πτώση τμήματος κτιρίου για να θυμηθούμε ότι η ασφάλεια στους δρόμους δεν αφορά μόνο τα αυτοκίνητα.
Τα επικίνδυνα κτίρια δεν είναι αισθητικό πρόβλημα. Είναι ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.
Οι υπηρεσίες, οι ιδιοκτήτες και κάθε αρμόδιος φορέας έχουν τον δικό τους ρόλο. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι έλεγχος, καταγραφή και πράξεις. Πριν χρειαστεί να μετρήσουμε θύματα.
Γιατί τότε θα είναι ήδη αργά.
Η πρόληψη κοστίζει. Η αδράνεια, όμως, μπορεί να κοστίσει πολύ περισσότερο.
